अबोली

तो भ्रमर वेडा एकला
सतत उडत राहणारा,
उडण्यातच आनंद मानणारा,
आपल्यातच गुंतुन राहणारा,

एक दिवस भेटली ती त्याला,
इतर फुलांहुन मंद गंध असलेली,
मकरंद नसलेली,
परि वेगळेच सौंदर्य ठासुन भरलेली,

कोवळी, सालस अन् निरागस,
नेहमीच प्रसन्न टवटवीत हसणारी,
वेडीपिशी होवुन मस्तीत डुलणारी,
अल्लडपणा जपत नाजूक खुलणारी.

भारीला भ्रमर वेडा
तिच्या प्रसन्नतेने,
निरागस आकर्षकतेने,
मनमोहक केशरी रंगाने,

परि गेला उडुनी तो कळता
तिजपाशी मकरंद नसल्याचे
ती करित राहिली प्रसन्न वर्षाव प्रेमाचे,
तिने न सोडिले रानमाळी फुलायचे

-चेतन कदम
२५ जुन २००९